Sunday, March 16, 2014
Admin
အေဖ။ ေသတၱာထဲ ထည့္သိမ္းထားတဲ့ က်ေနာ့္မ်က္လံုးေတြဘယ္ေရာက္သြားၿပီလဲ ။ ျပန္လိုခ်င္တယ္ အေဖ။
စိတ္၀ိဥာဥ္ေတြ အလဲအကဲြ။
စည္းစိမ္ယစ္မူးေနတဲ့ မရွိျခင္းတရားေတြ အေဖ့ဂုတ္ေပၚခြစီးသလား ။ သားလည္းငယ္ငယ္က ခြစီးခဲ့တာပဲေလ။
အဲ့တုန္းက အေဖငိုတယ္ေနာ္ ။က်ေနာ္လည္းငိုတယ္။ သူမ်ားအိမ္ကို က်ေနာ္တီဗီသြားေခ်ာင္းၾကည့္တယ္။
ဟိုကတံခါးအတင္းဆြဲပိတ္တယ္။က်ေနာ့္လက္ ညပ္သြားတယ္။ ျပတ္ခါနီးကေလးပဲ။ အေဖငိုတယ္ေနာ္။
သိပ္မၾကာဖူး။ အေဖ တီဗီအစုတ္ႀကီးထမ္းလာတယ္ေနာ္ ။ က်ေနာ့္ လက္က ေသြးေတြ ခုထိအေဖ့ဆီမွာစြန္းေပတုန္း။
အေဖ့ႏြားေတြက အသံုးမက်ပါဘူး။ သူမ်ားစပါးခင္းထဲ ၀င္စားတယ္။ အေဖမရွိဘူး ။
အေမ့ကို ဟိုက တစ္ေဆြလံုးတစ္မ်ိဳးလံုး လာဆဲၾကတယ္ေနာ္။ က်ေနာ္ ငတံုးပါ ။ သူရဲေဘာေၾကာင္ပါ။
က်ေနာ့္ကို အေမက တံခါးၾကားထဲ ဖြက္ထားတယ္။ အေမ့လက္ထဲမွာ ဓါးမ တစ္လက္နဲ႔။ က်ေနာ္အျပင္မထြက္ရဲခဲ့ဘူး။
ေျမာင္းက်ိဳေျမာင္းၾကား၊ ေခ်ာင္းႀကိဳေခ်ာင္းၾကား။ အဲ့ဒီငါးရွဥ့္ေတြ အေဖေထာင္ဖမ္းတယ္။
အဲ့ဒီ ေဂၚကိုအေဖ မနက္ ၄ နာရီအထိထိုးတယ္။ အေမမအိပ္ရဘူး။ အေဖ့ကိုထိုင္ေစာင့္ရတယ္။
၁ ပိႆာခြဲေလာက္ရွိမယ္။ မင္းမနက္ ရြာထဲထြက္ေရာင္းကြာ။ အေမမျငင္းဖူးေနာ္။ ထြက္ေရာင္းတယ္။
က်ေနာ္ လူဆိုးေနာ္ အေဖ။ ၄ တန္းအထိ အေဖ့ဂုတ္ေပၚကမဆင္းဘူး။ အေမက က်ေနာ့္ကိုအလိုမလိုက္ဖို႔အေဖ့ကိုေျပာတယ္။
အေဖ က်ေနာ့္ေရႊပန္းကို ငယ္ငယ္က ခဏခဏနမ္းတယ္လို႔အေမက လူၾကားထဲေျပာတယ္။
က်ေနာ္ေသေအာင္ရွက္တာပဲ။ အဲ့ဒီ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို က်ေနာ့္ကြဲသြားတဲ့ ေက်ာက္ဒိုးေလာက္ေတာင္ေခါင္းထဲမရွိခဲ့။
ပိုမ်ားတဲ့အေဖစားမဲ့ ထမင္းေၾကာ္ပန္းကန္ က်ေနာ္စားခ်င္ခဲ့တယ္။ အေမတုတ္နဲ႔ရိုက္ေၾကြးတယ္။ က်ေနာ္မကုန္ခဲ့ဘူး။
ပိုင္စိုးေအာင္တို႔ ေနထူးေအာင္တို႔ ေဆာ့တဲ့ ဓာတ္ခဲနဲ႔ၿပိဳင္ကားေလး သားလိုခ်င္တယ္ အေဖ ။
အေဖ၀ယ္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုန္တင္ကုန္ခ်ကား။ တစ္ခုခုနဲ႔တိုက္မိရင္ ကုန္တင္ကုန္ခ်ပဲလုပ္ေနေတာ့တာပဲ။
ရွင္က တံုးကိုတံုးတယ္။ အေမ အေဖ့ကိုဆူတယ္ေနာ္။ အေဖမ်က္ရည္၀ိုင္းေနတာအေမ သိတယ္ေနာ္။
သားမသိဘူး။ အဲ့ဒီကားလွလွေလးရဲ႕ေစ်းႏႈန္းကိုသားမသိဘူးေနာ္။
တစ္ရြာလံုးက ဘယ္မန္က်ည္းပင္ အေဖမတက္ဖူးတာရွိလဲ။ ဘယ္မိုးတြင္းအေဖဖားရိုက္မထြက္ဖူးတာရွိလဲ။
ဘယ္လယ္ကြက္မွာ အေဖပိုက္မခ်ဖူးတာရွိလဲ။ ဘယ္ေခ်ာင္းထဲမွာ အေဖ ငါးရွဥ့္မေထာင္ဖူးတာရွိလဲ။
က်ေနာ္ ေန႔လည္ကတည္းက မိုးခ်ဳပ္တဲ့အထိေရကူးတယ္။ အိမ္ျပန္မလာဘူး။ တစ္ကိုယ္လံုးျပာႏွမ္းလို႔။
အေဖ က်ေနာ့္ကို အိမ္ေရွ႕က ထင္းစည္းတစ္စည္းကုန္ေအာင္ရိုက္တယ္ေနာ္ ။က်ေနာ္မငိုဘူး။အေဖငိုတယ္။
ဘဲဥ ၂ လံုး၊ ျပား ၉၀ နဲ႔ အေဖနဲ႔အေမ ဘ၀ကို ဘယ္လိုစထူေထာင္ၾကလဲ က်ေနာ္မသိဘူး။
အေဖက အဲ့တုန္းက ခုလိုထိပ္ေျပာင္ႀကီးမဟုတ္ဘူးတဲ့။ ဆံပင္ထူတယ္။ ပါးသိုင္းေမႊးနဲ႔။
တစ္ကိုယ္လံုး ႏံုးေစာ္ကိုအၿမဲနံေနခဲ့တာပဲတဲ့။ အေမေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ရယ္လည္းရယ္တယ္။ ငိုလည္းငိုတယ္။
အေဖ အသက္ ၁၀ ႏွစ္မွာ သူမ်ားအိမ္တကာလွည့္ေရထမ္းတယ္ေျပာတယ္။ က်ေနာ္ ၁၈ ႏွစ္အထိေရတစ္ထမ္းမႏိုင္ဘူး။
သားေရအေဖ့နားလာပါဦးကြာ ဆိုၿပီး ပါးကိုကိုင္လိုက္ရင္ အေဖ့လက္ေတြကၾကမ္းေထာ္ေနတာပဲ။ ကၽြဲပုခံုးေတြထလို႔။
မင့္အေမက မင္းကိုယ္၀န္နဲ႔တုန္းက ဖ်က္ခ်မယ္တကဲကဲပဲ။ ေငြမရွိပဲ ကေလးမေမြးခ်င္ဘူးတဲ့ကြာ ။
ငါ ေကာင္းေကာင္းေခ်ာေမာ့ေျပာဆိုရတာေပါ့။ အသက္တစ္ေခ်ာင္းကြ အသက္တစ္ေခ်ာင္းလို႔။
က်ေနာ့္ကို ရွိန္းသူေအာင္လို႔ အေမကနာမည္မွည့္တယ္။ ၅ ႏွစ္ကြာတဲ့ ညီမေလးကို ပန္းအိေထြးတဲ့ ။
အေဖ့နာမည္ကိုခုထိ တစ္ရြာလံုးေခၚၾကတယ္။ ေထာ္ႀကီးတဲ့။ အေဖသိလား အေဖနာက်င္ရမွာကိုအေဖသိေသးရဲ႕လား။
ဧက (၃၀) ပိုင္ဖို႔ အေဖ အႏွစ္ ၃၀ ကၽြန္ခံတယ္။ ဒဏ္ျဖစ္တဲ့အထိ အေဖ ကုန္ထမ္းတယ္။
အေဖတစ္ညလံုးေကာင္းေကာင္းအိပ္ရတဲ့ရက္ေတြအေမခုထိလက္ခ်ိဳးေရျပႏိုင္ေသးတယ္။
အေဖနားေထာင္တဲ့ တြံေတးသိန္းတန္နဲ႔ ဟသၤာတထြန္းရင္ အေခြေတြ က်ေနာ္ခြဲပစ္တယ္ေနာ္။ အေဖမဆူဘူး။
သားတို႔မိသားစုေတြရွိလာတဲ့အခါ လူတန္းေစ့ေနႏိုင္ရင္ အေဖေက်နပ္ပါၿပီ။ အဲ့ဒါအေဖ့ရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္မႈပါပဲတဲ့။
က်ေနာ္ငိုၿပီအေဖ။ ခုက်ေနာ္ ငိုၿပီ။ အေဖ့ကို ေရွ႕မွာထားၿပီး က်ေနာ္ငိုရဲၿပီ။
ဆင္းရဲတယ္ဆိုတာ ၾကြားဖို႔မဟုတ္ဘူးသား။ နာဖို႔ ... အားတင္းဖို႔ ...။ ဒါဟာ ေသတြင္းတစ္ခုပဲ ။
က်ေနာ္ ဟိန္းမင္းစိုးရဲ႕ေက်ာက္ဒိုးကို ဆြဲယူလႊင့္ပစ္တယ္ေနာ္။ သူ႕မ်က္လံုးကို သံဆစ္နဲ႔ ပစ္တယ္ေနာ္။
ကန္းမတတ္ပဲ။ ေယာင္ကိုင္းလို႔။ အေဖ့ကို ဒီေကာင့္အေဖက ထိုးမယ္လုပ္တယ္ေနာ္။ အေဖ ေျခသလံုးဖက္မတတ္ပဲ။
က်ေနာ့္ကို ငါးရွဥ့္ေထာင္တဲ့ေကာင္ရဲ႕သားလို႔ ရြာထဲကလူေတြကေခၚတယ္။
အေဖ့ကိုက်ေနာ္ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီးစကားမေျပာဖူး။ အေဖက က်ေနာ့္ကိုႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့တယ္။
သား မင္းအေဖက ငတံုးသိလား။ ခုထိ ဖုန္းနဲ႔ message မပို႔တတ္ဘူး တဲ့ အေမရယ္က်ဲက်ဲေျပာတယ္။
အေဖ့ရဲ႕ပညာေရးဟာ သူငယ္တန္းမွာစၿပီး သူငယ္တန္းမွာပဲဆံုးတာ အေမသိတယ္။ က်ေနာ္မသိဘူး။
ဒီစာေလးက ဘာေရးထားတာလဲ သား ဆိုၿပီး လာဖတ္ျပခိုင္းရင္ က်ေနာ္တယ္စိတ္မရွည္ခဲ့ဘူး။
မင္းအေဖလည္းကြာ ၿပိတၱာတစ္ေကာင္လိုပါပဲ။ ခုအေျခအေနနဲ႔ေအးေဆးေနႏိုင္ရဲ႕သားနဲ႔ ။သူမ်ားေတြေျပာတယ္။
အေဖ ခုဆို ဆိုင္ကယ္ ကယ္ရီဆြဲတယ္။ အေဖလယ္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။
အေဖ့ဂုတ္ကိုက်ေနာ္ခြမစီးရေတာ့ဘူး။ အေဖေမာင္းတဲ့ ဆိုင္ကယ္ကိုပဲက်ေနာ္စီးရတယ္။
ရယ္စရာပဲ။ အေဖ့ကို ခုထိအေမကသ၀န္တိုတယ္။ အေဖဒီေလာက္ရုပ္ဆိုးတာကိုမ်ား။ က်ေနာ္ရယ္ေျပာေျပာတယ္။
အေဖနဲ႔က်ေနာ္ ၅ ႏွစ္နီးပါးစကားမေျပာဘူး။ ခုျပန္ေျပာတယ္။
က်ေနာ္ေျပာတဲ့အထဲမွာ တစ္ခါတစ္ေလ အဂၤလိပ္စာလံုးတစ္ခ်ိဳ႕ပါလာရင္ သည္းခံပါအေဖ။
လူေတြၾကားထဲမွာ အေဖအဂၤလိပ္လိုနားလည္တယ္ဆိုတာမ်ိဳးနဲ႔ က်ေနာ္ဂုဏ္ယူခ်င္တယ္။
အဲ့ဒီအခါက် အေဖ လုပ္ေနက်အတိုင္း ၿပံဳးေနေပါ့ ။ဒါေပမယ့္
က်ေနာ့္စိတ္၀ိဥာဥ္ေတြအလဲအကြဲပါပဲ အေဖရယ္ ။
ရင္ခြင္ရွိန္း/ရွိန္းသူေအာင္
ေခတ္က်န္ကဗ်ာမ်ား ဘေလာ႔ခ္မွ https://sites.google.com/site/poetmyatwai/tlkb/sheinta
